U američke bioskope je 22. jula 1977. godine stigao niskobudžetni horor „Brda imaju oči“ (The Hills Have Eyes).
Zastrašujući i surov film je uprkos skromnim finansijskim sredstvima postao kultni klasik i ključna prekretnica u karijeri reditelja Vesa Kravena.
Nakon šokantnog debija s filmom Poslednja kuća sa leve strane (The Last House on the Left, 1972.), Krejven se ovim filmom vratio još brutalniji, još mračniji, ali i tehnički zreliji.
Bio je to film koji je pokazao da prava jeza ne dolazi od čudovišta iz bajki, nego iz pustinje, i ljudi koji su se pretvorili u nešto neljudsko.
Porodično putovanje koje se završava u paklu
Radnja filma prati porodicu Karter, koja putuje kroz pustinju Mojave kako bi stigla do Los Anđelesa. Kada im se automobil pokvari na napuštenom delu ulice, moraju da potraže pomoć na obližnjoj benzinskoj pumpi, ne znajući da se nalaze na teritoriju kanibalske porodice.
Ves Kraven i horor bez kompromisa
Ves Kraven je film napisao i režirao s budžetom koji je iznosio između 250 i 700 hiljada dolara, koristeći nepoznate glumce i surove uslove kalifornijske pustinje kako bi postigao maksimalan realizam.
Kraven je bio fasciniran kontrastom između urbanog dostojanstva i sirove borbe za preživljavanje, što je bio i temelj njegovog prethodnog filma. Međutim, u filmu „Brda imaju oči“ ta borba dobija još strašniju dimenziju, onu gde granica između civilizovanog čoveka i zveeri postaje opasno tanka.
Film je bio inspiriran legendom o Savneju Beneu, škotskom vođi kanibalske porodice iz 16. veka. Međutim, Kraven ju je smestio u kontekst američkog Zapada i paranoje oko nuklearnih pokušaja, čime je film dobio i podtekst političke i društvene kritike.
Glumačka ekipa uključivala je Suzan Lanier, Di Valas (koja će kasnije glumiti u filmovima E. T. i The Howlin) i nezaboravnog Majkla Berimana, čije su specifične crte učinile lik Plutona jednom od najupečatljivijih figura horor žanra.
Novi život u 21. veku
Godine 2006. reditelj Aleksandre Aja snimio je uspešan remimejk, podjednako brutalan i vizualno eksplicitan, koji je novu generaciju gledalaca uveo u svet filma Brda imaju oči.
Međtuim, uprkos modernim efektima i većem budžetu, original iz 1977. ostaje autentičan i zastrašujuć na način na koji to samo filmovi nastali iz strasti i improvizacije mogu da budu.
